insanoğlu enteresan bir varlık dedim yine geçen gün.. nedense hep elde edemediklerimiz ve sahip olamadıklarımıza sahip olma arzusuyla geçiyor zaman.. bazen günlerce karanlıkta oturma isteği uyanıyor içimde..sırf gerçekten ne istediğimi çözümleyebilmek için.çünkü gün ışığıyla uyandığımız o kaotik kalabalık bunların hiçbirini belirleyebilme gücünü bahşetmiyor.. kalabalığa suç bulmak doğru mu çoğu zaman, bilmiyorum ama, bildiğim bir şey var ki; kendiniz aslında en büyük engelsiniz hayatınıza dair.. ve yine daha büyük bir bela var; bazen ne istediğinizi bilseniz bile bu çözüm ol(a)mayabiliyor.. çünkü ya çözüm hakikaten hiç yok ya da siz çözümü değil sorunu seviyorsunuz..aslında çözmek istediğiniz filan da yok.. sorun olarak kalsın istiyorsunuz; öylece kalsın ve çözülmesin.....kimse bilmesin, kimse de "siz"in yerinize çözmesin..
sadece ikiniz bilin.....
evet..her ne kadar söyleyemesem de, çözümü ve doğruyu bulmaktansa, karanlıkta boşluğa bakıp gülümserim daha iyi! belki, "o" birisi o an ne düşündüğümden ziyade -hissettiğimi hissederken- nasıl baktığımla ilgilenip yanıbaşında olabilmemi ister, kim bilir?
işte ben o gün "aynen öyle" hissediyordum ama söylemedim..
21 Temmuz '11 'e..
g.
